چیزی راضیت نمیکنه، با کوچکترین چیزی که مخالف میلت باشه داد و بیداد داریم. دکتر رفتیم ، دارو خوردی ، مشاور رفتی ، ماساژ درمانی کردی و همه و همه بی نتیجه. فقط خدا بداد خانواده هایی برسه که بچه مریض دارند، تو جا افتاده دارند. ناشکری نمیکنم. اما سخته. اتاق که اکثرا بهن ریختس. هیچ وقت پای میزت نمیشینی برای مدرسه و کف زمین پخش میشی . الان دو سالی هست که مدرسه بخاطر کرونا انلاینه و تمومی نداره این وضعیت. یه جا بند نمیشی.به معلمت تمام حواستو نمیدی.بی ادب شدی ، دیگه از چی بگم. قلب درد دارم همش.دایم در حال خوردنی، گاهی دیگه بطور عجیبی برای غذا حرص میزنی اما نمیخوری. فک کن پای گاز کلی آشپزی میکنم فقط بخاطر اینکه خودت خواستی عليرغم خستگی من و اینکه هیچ کس نمسخواد و فقط تو و بعد بی تفاوت نمیخوری. غذا رو با نون نمیخوری ، نگاهدنمیکنی چقدر تو ظرف هست و رعایت نمیکنی و فقط خودت مهمی. تو استفاده از بقیه چیزها از دستمال و خمیردندون و ... گرفته تا هر چی عکرشو بکنی فق. در حال هدر دادنی. بی اجازه سر وسایلا میری و با اینکه هزار بار با ملایمت، هشدار تهدید داد بیداد گفته میشه اصلا انگار نمیشنوی. تازگیها هم به حرف بابات حتی گوش نمیدی. عاشق اینستکرام و تیک تاک و ... عاشق کلیپ های آرایشی و اسلایم و پاپت و موک بانک و ...نسل ما چه نسل سوخته ای بود بخدا، اما حداقلش احترام به پدر و مادر و ترس از اونا در عینی که دوست بودیم هم بود.یه زمانی اگه این نوشته رو خوندی بدون خیلی اذیتم کردی. از بچگی تا الان اما باز عاشقتم باز میمیرم برات . برای اون تک خالت ، تک چالت عقل زیادت باهوشیت استعدادی که نادیده میگیریش. چقدر از این شاخه به اون شاخه پریدی چقدر استعداداتو نادیده گرفتی، کاش این مدت بل
برچسب:
نویسنده: آیلین زارعیپور
تاريخ: سه
شنبه
21 تير
1401 ساعت: 6:27